"Pan Światła" Roger Zelazny - RECENZJA

Jakiś czas temu wziąłem sobie za cel aby stopniowo poznawać twórczość pisarzy uznawanych przez czytelników za najważniejszych  autorów gatunku science fiction. Do grona takich "klasyków" gatunku bezapelacyjnie należy Roger Zelazny. "Pan Światła" nie jest moim pierwszym spotkaniem z dorobkiem Zelaznego. Na swoim czytelniczym koncie mam pięć tomów "Kronik Amberu" wchodzących w skład cyklu nazywanego niekiedy "Kronikami Corwina". Chociaż nie było to do końca udane spotkanie to jednak postanowiłem dać Zelaznemu jeszcze jedną szansę i sięgnąłem po "Pana Światła"

"Pan Światła" zabiera nas na obcą planetę. Wieki temu ekspedycja z Ziemi skolonizowała ten świat i przejęła technologię istot go zamieszkujących. Umożliwiło im to zmodyfikowanie swoich ciał i osiągnięcie wręcz boskich atrybutów. Członkowie ekspedycji przyjmują postać bóstw z hinduskiej mitologii i zaczynają sprawować swoje bezwzględne rządy. Jednak jeden z Pierwszych, posiadający wiele imion ale lubiący jak nazywa się go Samem, postanawia zburzyć panujący porządek i udostępnić zdobycze techniki społeczeństwu żyjącemu w czasach przypominających późne średniowiecze. Budda wypowiada wojnę bogom.

"Pan Światła" Roger Zelazny - ZAPOWIEDŹ

Magiczna powieść science fiction, w której postapokalitycznym światem odległej planety zawładnęli mściwi hinduistyczni bogowie…

Ziemia jest daleko. Na skolonizowanej planecie grupa ludzi zyskała kontrolę nad środkami techniki i zyskała nieśmiertelność. Teraz rządzą tym światem jako bogowie hinduistycznego panteonu – Brahma, Kali, Kriszna, a także ten tego, którego kiedyś nazywali Buddą, a który teraz odważa się wystąpić przeciwko ich tyranii, i nazywa się Mahasamatmanem, Poskromicielem Demonów, Panem Światła.

Wyobraźmy sobie daleki świat, gdzie bogowie chodzą po ziemi jak ludzie, choć dzierżą ogromne, ukryte moce. Tutaj zbudowali scenę, na której budują subtelną sieć przymierzy, miłości i śmiertelnej wrogości. Czy istotnie są nieśmiertelni? Kim są ci bogowie, którzy władają przeznaczeniem ludnego świata?

PREMIERA: 24 marca 2020

"Dziewięciu Książąt Amberu" Roger Zelazny - RECENZJA

            Pewnego wieczora przeglądałem Internet w poszukiwaniu informacji o nowościach wydawniczych. Przypadkiem udało mi się trafić na filmik ze spotkania autorskiego z Andrzejem Sapkowskim. Twórca kultowego „Wiedźmina” opowiadał m.in. anegdoty dotyczące podobnych spotkań, które miały miejsce w latach dziewięćdziesiątych. Mówił również o książkach, które wywarły duży wpływ na niego.             Pomyślałem, że fajnie byłoby poznać „od czego to wszystko się zaczęło”. Jakie powieści i jacy autorzy mieli największy wpływ nie tylko na Sapkowskiego ale i na innych współczesnych pisarzy? W końcu nie tylko Tolkien książki pisał.

            Wśród wielu autorów przewinął się Roger Zelazny. Nazwisko to nie było mi obce. Słyszałem o tym amerykańskim pisarzu mającym polskie korzenie, ale nie miałem do tej pory możliwości poznania jego twórczości. Dlatego też kiedy na półce u mojego kumpla zobaczyłem „Dziewięciu Książąt Amberu” nie zawahałem się poprosić o pożyczenie tej małej książeczki.

            Pierwszym odczuciem, jakie towarzyszyło mi przez kilkanaście stron lektury było zdziwienie. Spodziewałem się typowego fantasy. Smoki, miecze, gobliny oraz orkowie biegające wszędzie z maczugami. W zamian za to wraz z głównym bohaterem trafiłem do prywatnej kliniki znajdującej się w naszym świecie. Jak się później okazało, nasza Ziemia jest jednym z wielu światów- cieni, a jedynym prawdziwym jest Królestwo Amberu, do którego mogą się dostać tylko potomkowie królewskiego rodu.

 Zabieg wykorzystania wielu równoległych rzeczywistości okazał się według mnie trafiony. Dzisiaj pomysł ten wydaje się niczym nadzwyczajnym. Każdy kto przez chwilę zetknął się z bohaterami komiksów Marvela zetknął się również ze światami równoległymi. Jednak w czasach kiedy na rynek trafiło „Dziewięciu Książąt Amberu” (lata 70-te XX wieku) koncept ten dopiero raczkował.