„Uwielbiam
te książki. Howard ma styl szorstki, tętniący życiem- to
pisarstwo, które mieczem wycina sobie drogę wprost do serca,
zaludnione naprawdę ponadczasowymi bohaterami. Z wielkim zapałem
polecam go każdemu miłośnikowi fantasy” - David Gemmell.
„Conan
i Skrwawiona Korona” to drugi tom, zbioru wszystkich opowieści o
przygodach znanego barbarzyńcy, który ukazały się pod
sztandarami Rebisu. Wydawca (pierwotne wydanie wraz z ilustracjami
ukazało się w Stanach Zjednoczonych – wydawnictwo Wondering Star)
odsiał ziarno od plew, dając czytelnikowi Cimmeryjczyka takiego
jaki wyszedł, spod stukających w klawisze maszyny do pisania,
palców Howarda. Odrzucono wszystkie historie autorów, którzy
rościli sobie prawa do kontynuowania historii tego kultowego
bohatera. I bardzo dobrze, że tak się stało! Ale po kolei.
Kto
z miłośników fantasy nie słyszałby o Conanie? Nie znam takiej
osoby. Conan to bohater stojący na początku powstawania tego
gatunku. Można powiedzieć, że to po części na jego barkach
spoczywa fundament, dzięki któremu powstały książki tak
świetnych pisarzy, jak chociażby cytowany na początku David
Gemmell. Jednak czy postać Cimmeryjczyka należy kojarzyć z
napakowanym i tępym osiłkiem granym przez Schwarzeneggera i filmem
z 1982 roku?
Zdecydowanie
nie! Z lektury „Skrwawionej Korony” jak i również
wcześniejszego tomu „Pradawni Bogowie” wyłania nam się obraz
głównego bohaterard'owski Conan nie jest bowiem tym, na kogo na pierwszy rzut oka
wygląda. Z jednej strony berserk z nadludzką siłą, dowóda, którego ciężko opisać kilkoma słowami.
Howca,
którego charyzma przyciąga tłumy, władca kochany przez poddanych
a z drugiej strony złodziej oraz pirat.
Conan
zawsze idzie pod prąd. W swoim życiu kieruje się prostym systemem
wartości. Mało tego religia, w której dorastał nie pozostawia
nadziei na jakiekolwiek życie po śmierci. Cimmeryjczyk żyje tak
jakby jutra miało nie być. Kocha, walczy, zdobywa, czerpie z życia
pełnymi garściami. Conan nie rozumie dlaczego ludzie narzucają
sobie sztuczne ograniczenia i nazywają to cywilizacją. Gardzi
wszelkimi konwenansami oraz zachowaniami przez wielu uważanymi za
„dobre maniery”. Jest po prostu sobą.

